skip to main |
skip to sidebar
Jazzmin, een eerste ontmoeting met de Bodeguero en je was echt zoals het ras is: een lief knuffelig familiehondje. Buiten actief en thuis lekker slapen en knuffelen. Een opgewekt meisje dat als 2 maands pupje gered was uit een dodingstation. In opvang in Spanje opgepeppeld en pas met 5 maanden in het asiel en op de website. Het schattige pup was er af en niemand ging voor je. 9 maanden oud was je en je kwam naar Nederland in opvang. Aan je karakter lag het niet maar toch kwam er niemand voor je. Buiten je schuld moest je toch telkens van opvanggezin verkassen terwijl niemand je wilde adopteren. Toen je weer moest verkassen toen was het genoeg en kwam je hier. Hier mocht je blijven tot je een adoptiegezin zou hebben gevonden. Je speelde veel en werd steeds gespierder. Maar de gezinnen die op jou werden gewezen vonden je allemaal te Jack Russel achtig en zagen niet je mooie snorharen in 2 kleuren, je prachtieg twee soorten bruin op je kop, je grappige lange oren en je supergespierde lichaam en je lieve knuffelkarakter. Maar voor elk hondje is er een mandje en gelukkig kwam toen je 1 jaar en 10 maanden was en maar liefst 5 maanden hier in opvang was, ook voor jou het gouden mandje bij een gezellig gezin met 2 leuke hondenmaatjes.
Je was reisklaar en er was nog plek over op de vlucht en je zat daar in een overvol heet asiel..... Je had geluk en zo kwam je als Granada Padul hondje uit Spanje naar hier in opvang. Al was het meer logeren want na een paar dagen was je al bemiddeld en vertrokken naar je nieuwe thuis. Maar wat was het heerlijk om even een onbezorgd puppekind over de vloer te hebben.
Je was uit het dodingstation gered, maar toen je maatjes het asiel verlieten zag jij het als oudere dame van 7 jaar het niet meer zitten en liet je je helemaal gaan en werd ziek van de stress. Je kreeg een huidziekte en wat ze ook deden ze zagen je steeds slechter worden. Uiteindelijk sloeg de behandeling aan en was er zelf een adoptant maar omdat stress de belangrijkste factor was werd je niet genoeg beter om uitgeadopteerd te worden. Daarom kwam je in overleg hier in opvang om aan te sterken.
De eerste week sliep je heel veel, maar echt ongelooflijk hoe je vacht dag bij dag opknapte en 6 weken later waren alle secundaire infecties weg en was je zo goed ontstresst dat je mocht vertrekken naar je nieuwe huis. Je bent er nog niet maar ook bij je nieuwe baas ga je met de dag vooruit dus ik heb er alle vertrouwen in. Je was dan wel een wat oudere hond, maar met zo een trouw en loyaliteit en liefde dat je het meer dan verdient om nog zo een fijn pensioen te krijgen.
Kruipend en super onderdanig. Stapje voor stapje hervond je je zelfvertrouwen en werd weer een vrolijke jonge meid. Een heerlijke knuffel met prachtige ogen, dwarrelwarrelvacht en indrukwekkende staart. Na een maand opvang vloog je uit. Naar een plek waar je wereldje stap voor stap nog weer groter zal gaan worden.
Deze leuke hond zou je denken dat men daar voor in de rij zou staan, maar je zat er nog toen ik heel plots nog een hond uit Spanje kon opvangen. Je was reisklaar dus je mocht komen. Van binnen en buiten een prachthond en ik dacht dat als je er eenmaal hier zou zijn dat men alsnog voor jou in de rij zou staan. Maar het duurde toch nog 3 weken tot een oplettende familie uit Limburg op jou reageerde. En zo had jij een super fijn thuis en ik overheerlijke vlaai!
Matthis, een trouwe kameraad. Een kalme metgezel van 1-2 jaar oud, sociaal met honden, katten en mensen. In Spanje gevonden na een auto-aanrijding, maar nooit opgehaald door zijn baas. Matthis bleek een aanhankelijke knuffel met een verbrijzeld teentje, waar hij gelukkig weinig last van had. Zijn voedingsallergie kwam met speciaal voer onder controle en zijn superkarakter zorgde ervoor dat hij drie weken later al naar zijn nieuwe bazen mocht. 
Jazzmin, een eerste ontmoeting met de Bodeguero en je was echt zoals het ras is: een lief knuffelig familiehondje. Buiten actief en thuis lekker slapen en knuffelen. Een opgewekt meisje dat als 2 maands pupje gered was uit een dodingstation. In opvang in Spanje opgepeppeld en pas met 5 maanden in het asiel en op de website. Het schattige pup was er af en niemand ging voor je. 9 maanden oud was je en je kwam naar Nederland in opvang. Aan je karakter lag het niet maar toch kwam er niemand voor je. Buiten je schuld moest je toch telkens van opvanggezin verkassen terwijl niemand je wilde adopteren. Toen je weer moest verkassen toen was het genoeg en kwam je hier. Hier mocht je blijven tot je een adoptiegezin zou hebben gevonden. Je speelde veel en werd steeds gespierder. Maar de gezinnen die op jou werden gewezen vonden je allemaal te Jack Russel achtig en zagen niet je mooie snorharen in 2 kleuren, je prachtieg twee soorten bruin op je kop, je grappige lange oren en je supergespierde lichaam en je lieve knuffelkarakter. Maar voor elk hondje is er een mandje en gelukkig kwam toen je 1 jaar en 10 maanden was en maar liefst 5 maanden hier in opvang was, ook voor jou het gouden mandje bij een gezellig gezin met 2 leuke hondenmaatjes.
