Vanaf pup in het asiel en daar opgegroeid en je kende weinig maar wilde zo graag. Een klein middelmaatje maar door je herderkleurtjes vermoedelijk overheen gekeken. Als 1 jarige dan inene de wijde wereld in en naar Nederland in opvang. Je deed zo je best maar het duurde toch bijna een half jaar eer een gezin met 3 dochters je zagen. Nu lekker dagelijks leuke wandelingen en samen met de meiden chillen en knuffelen op de bank.
De kleine Kapitein! Hij zet voortvarend koers naar een schoot om op te liggen. Cognac werd in Spanje met 21 andere honden gered uit het huis van een hoarder. Daar zaten ze in het donker opeen gepakt en zagen ze enkel hun instabiele verslaafde baasje. In tegenstelling tot Vainilla die er geboren is lijkt Cognac ooit in een verleden wel een fijn thuis gekend te hebben want hij kent de lijn, springt zo in de auto en lijkt open naar mensen. Maar hij heeft het de afgelopen jaren afschuwelijk gehad dat is zeker. Rontgenfoto liet meerdere oudere bekkenbreuken zien die verkeerd waren geheeld waardoor hij een maf loopje heeft. Misschien een ongeval maar niet onwaarschijnlijk heeft zijn baas hem mishandeld en daarna dus medische zorg onthouden en moet hij vreselijk pijnen gehad hebben. Hier een blij manneke maar wel met een flinke portie verlatingsangst. Nu een liefdevol thuis waar alle begrip is voor zijn trauma's.
Nozem is een leuk yorkie mixje met een hoog Frekkel gehalte. Hij moest even vertrouwen krijgen maar was al snel mijn beste vriendje. Hij zocht iemand die hem begreep en die hem de geborgenheid en liefde kon geven die hij in een jaar asieltijd zo heeft moeten missen. En dat heeft hij nu gevonden.
Een plaatje om te zien deze Engelse Setter.
Maar we zochten een plekje waar men van wat kwijl of modder ook niet terug zou schrikken en dat hebben we gevonden.
Ik ben Sansa. Ik had het fijn maar helaas mijn baasje is overleden en ik zat met mijn maatje al een maand alleen in appartement en we moesten eruit omdat er nieuwe huurders waren. Een oproep ging over internet om ons te adopteren maar niemand in Spanje reageerde. We werden naar de Refugio Sierra Nevada gebracht en daar was het maar koud afgelopen winter in de bergen. Omdat niemand ons samen wilde en in het nieuwe jaar wel iemand mijn vriendje wilde adopteren en ze blij waren dat hij dan in ieder geval weer warm in een huisje kon zitten, moest ik ook nog mijn maatje missen. Ik bleef achter.... Te zwart en te grijs en te oud. Maar toen mocht ik naar Nederland. Naar de Ranjaclub, opgericht door mijn voorgangers. Strobaaltjes in alle schakeringen geel, oranje en rood net als de Ranja limonade. Ik heb dus niet het juiste vachtkleurtje voor de Ranjaclub. Maar Maureen zegt dat mijn hart de juiste kleur heeft en dat ik daarom een echt Ranjaclub hondje ben. Ik ben weer thuis!
